Hoe we het langzaam winnen van een blindmakend zwart vliegje

Vorig jaar kon hij zijn gezin nog onderhouden. Nu is de Ethiopische boer Oby blind en zit hij voornamelijk thuis. Als hij naar de markt wil, moet zijn oudste zoon mee; met een houten stok tussen hen in schuifelen vader en zoon door het dorp. Hij vertelt zijn verhaal in het bovenstaande filmpje over het River Blindness Program van het Carter Center.

Pijnlijke huid

Oby, vader van zeven kinderen, werd blind door een parasitaire worm die verspreid wordt door meerdere prikken van een besmette zwarte vlieg die vooral in snelstromend water te vinden is. Blindheid was niet zijn enige probleem, vertelt Oby: ‘Op een dag kreeg ik opeens overal jeuk, in mijn ogen maar ook aan mijn borst en schouders. Ik besteedde er niet veel aandacht aan en werkte door; ik wilde dat mijn familie te eten had. Toen ik die avond terugkwam van het land, werd mijn vrouw bang toen ze mijn rode ogen zag. Na een paar weken begonnen mijn huid en ogen ook pijn te doen.’

Tegen de tijd dat Oby bij een dokter kwam, was hij volkomen blind. Daarnaast was zijn huid was heel dun geworden en zat deze vol met pigmentvlekken door de lange aantasting van de ziekte. De blindheid was niet meer terug te draaien, de jeuk en de pijn aan zijn huid gelukkig wel: een pil met de naam Mathesan kon de infectie in zijn huid stoppen.

Amerika’s bijna gevrijwaard

Oby is één van de vele miljoenen slachtoffers van rivierblindheid. 198 miljoen mensen wereldwijd hebben grote kans deze ziekte te krijgen. 99 procent van de geïnfecteerde mensen wonen in 31 Afrikaanse landen. Het goede nieuws is echter dat hun aantal daalt en dat de wereld de strijd tegen rivierblindheid aan het winnen is. Dat blijkt uit cijfers van de WHO.

Mede dankzij organisaties als de WHO en het Carter Center staat het percentage van geïnfecteerde mensen dat behandeld wordt, wereldwijd nu op 66 procent. In de Amerika’s komt de ziekte bijna niet meer voor en zijn Colombia (2013), Ecuador (2014), en Mexico (2015) en nu ook Guatemala (2016) gevrijwaard van de ziekte. Ter vergelijking: begin jaren zeventig, toen men nog geen weet had van de ziekte, werd er nog niemand tegen deze ziekte behandeld.

Vrijwilligers

In Afrika, waar de gezondheidszorgsystemen zwakker zijn, is de uitbanning van rivierblindheid moeilijker, vooral op het platteland. Maar ook hier worden grote stappen vooruit gezet. Sinds een jaar of tien legt de WHO de verantwoordelijkheid voor de behandeling bij lokale gemeenschappen. Getrainde vrijwilligers delen medicijnen uit, zien erop toe dat ze goed worden ingenomen, en zorgen dat de voorraad tijdig wordt aangevuld. In de landen die deze aanpak volgden, daalde het aantal besmettingen volgens de WHO met met 73 procent.

Insecticide

Ook is er nogal wat veranderd in de manier waarop we de ziekte bestrijden. Vliegtuigjes en helikopters spoten tot 2002 grote hoeveelheden insecticide over de gebieden waar deze vlieg veel voorkwam. Dit stopte toen een wat mens- en milieuvriendelijker medicijn tegen rivierblindheid werd uitgevonden.

Alle pijlen zijn nu gericht op het totaal uitroeien van deze ziekte. De WHO was eind vorige maand dan ook blij met de lancering van een nieuws fonds (van 100 miljoen dollar) dat de uitroeiing van rivierblindheid en de olifantsziekte als belangrijkste doel heeft.

Terug naar de vorige pagina

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten