Lieve Janne, we maken de wereld beter

screen-shot-2017-09-16-at-20-52-28

Trump, terreur, vluchtelingen, klimaatverandering. Journaliste Marianne Lamers voedt haar dochtertje op in een dreigende wereld. Maar zo ziet zij het niet.

Lieve Janne, de boze wolf is in jouw leventje nu wel het engste dat er is. Of soms is het de wind die plotseling aan je rode bolletjesparaplu trekt.

Tegen de tijd dat je deze brief zelf kunt lezen, mijn lieve Jannemeis, zal je langzaam gaan ontdekken dat er meer enge dingen zijn in de wereld dan boze wolven of donkere kamers. In de krant zal je lezen over oorlogen en klimaatverandering. Op je tablet zul je beelden zien over honger en ongelijkheid en de radio zal het laatste nieuws over terreur en vluchtelingen in je oor tetteren.

Laat je niks wijs maken, lieve Janne. Ellende is van alle tijden, maar de oplossingen die we er als mensen voor vinden, gelukkig ook. Toen ik zelf nog in de wieg lag, waren mijn vooruitzichten minder goed dan die van jou nu. Je moeder kwam midden in de Koude Oorlog ter wereld. Opa en oma maakten zich geen zorgen over Trump, klimaatverandering of terrorisme. Zij protesteerden tegen kernwapens, waren bang voor ‘de bom’, maakten zich druk over de zure regen en het gat in de ozonlaag.

Maar de ruziemakers van de Koude Oorlog maakten het weer goed met elkaar. Die bom, die viel nooit. De Amerikanen en Russen brachten 85 procent van hun kernwapens naar de schroothoop. En de zure regen en de steeds dunner wordende ozonlaag? Daar hebben we, nu we met zijn allen geen vieze cfk’s meer gebruiken, geen last meer van.

Kinderen wereldwijd waren er in mijn geboortejaar 1980 een stuk slechter aan toe dan tegenwoordig. Bijna 2,6 miljoen kinderen gingen in 1980 nog dood aan mazelen, een ziekte waar we nu allebei tegen zijn ingeënt. Daarom stierven in 2015 nog 134.000 kinderen aan deze ziekte. In 1980 was bijna de helft van de wereld heel erg arm, nu is dat nog geen tien procent. Als het ons gelukt is om zoveel mensen uit de armoede te laten ontsnappen, dan lukt dat ons toch ook met die laatste tien procent?

En ja, er is oorlog en terrorisme, maar ten opzichte van de vorige eeuw lukte het ons om het aantal slachtoffers van oorlog en terrorisme fors te laten dalen. En ja, het klimaat verandert, maar we vangen de gevolgen ervan steeds beter op. En ja, kinderen sterven nog steeds aan malaria en ondervoeding, maar ook de kindersterfte daalde sinds mijn eigen geboorte met meer dan de helft. Zeker, schoon drinkwater is schaars, maar sinds de jaren ‘80 kregen maar liefst 2,6 miljard mensen toegang tot schoon water. En nog steeds gaan er te veel kinderen niet naar school, maar anno 2017 hebben we het wel voor elkaar dat 91 procent van alle kinderen ter wereld wél naar de basisschool gaat.

Al deze vooruitgang kwam er niet zomaar. Dat gebeurde, lieve Janne, door onze inzet. Door regeringen, door ontwikkelingsorganisaties en door gewone mensen zoals jij en ik die willen dat er iets verandert. Die zich niet laten ontmoedigen door de problemen waarover we dagelijks in de krant lezen, maar die zich laten inspireren door de vooruitgang die we tot nu toe hebben geboekt. Natuurlijk zijn we er nog lang niet en mag jij nog lekker heel lang klein en onbezorgd blijven, maar de wereld verbeteren, het kán. Iedere dag weer opnieuw.

Marianne Lamers is freelance journalist en werkt onder meer bij World’s Best News. Zij schreef deze brief in het kader van de Week van de Vooruitgang (van 11 tot 17 september). Deze brief verscheen eveneens in Het Parool, De Limburger, Tubantia, De Leeuwarder Courant en het Eindhovens Dagblad en werd besproken in het programma De Optimist van Radio EenVandaag.

Terug naar de vorige pagina

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten